آرزومه که يه روز

 

 

تو کلبه ي قشنگمون

 

يه شب صاف مهتابي

 

 

با ديواراي عنابي

 

 

دست بکشم رو گونه هات

 

خيره بشم به اون چشات

 

حس کنم کنارمي

 

 

تو آغوش گرم مني

 

سرت رو شونه هام باشه

 

 

دستات توي دستام باشه

 

نگات تو چشم من باشه

 

 

لبات روي لبهام باشه

 

از عشق هم گر بگيريم

 

 

 

از امروزو فردا بگيم

 

با اين دلهاي پاکمون

 

يه جشن کوچک بگيريم

 

 

 

دونه دونه توی ناودون

 

قطره های سرد بارون

 

بی تو اما يه کويرم

 

تو نباشی من می ميرم

 

 

 

 

 

نه اهل  روزگارم  نه همنشين سايه

 

 

بزن  به  سيم  آواز تا  آخر گلايه

 

 

رو  سرزمين  بي سر   يه سرو  سربلندم

 

 

به شاخ و برگ  سبز  خودم  دخيل مي بندم

 

 

 

 

 

تا بعد...

|+| نوشته شده توسط فرزانه در پنجشنبه سیزدهم اردیبهشت 1386 و ساعت 11:25 |